Focus en verbreding


IMG_2943We zijn een week terug van Victoria en Tasmanië. Een maand lang vertoefden we in de indrukwekkende Australische natuur. De Australiërs zijn gelukzakken, ze worden omgeven door diepe schoonheid.

 

Mijn perceptie van tijd veranderde tijdens deze reis ten opzichte van mijn tijdsperceptie tijdens de maanden labowerk. Deze eerste maanden waren een gevecht tegen de tijd. Ik moest en zou in drie maanden tijd belangrijke resultaten hebben. Mijn focus lag volledig op het vinden van een overtuigend experiment. De voorbije reis duwde me uit dat dwangmatig keurslijf. Tijd werd mijn metgezel en een bondgenoot voor mijn waterproject. Waar ik in de eerste weken mijn wateronderzoek wat wegduwde (ik had het wat gehad) kwam het heel geleidelijk aan terug in mijn hoofd. De natuurlijke schoonheid rondom me, de interacties tussen mij en mijn reisgezellen, het opnieuw intensief taichi doen, verruimden mijn blik en bijna vanzelf bouwden zich nieuwe ideeën en invalshoeken op.

IMG_2944Terug in Sydney had ik direct zin om me nog een weekje op te sluiten in de te frisse laboruimte en opnieuw te focussen op experimenten. Ik had enkele nieuwe en eenvoudige vragen voor zowel Eliot als de minispec en dankzij wat tips van Yves, kreeg ik al snel duidelijke antwoorden. Het waren niet de antwoorden die ik had gehoopt. Zo wou ik weten welk percentage van de watermoleculen effectief bijdroeg aan het NMR signaal. Ik dacht op basis van de modellen van de rebelse wetenschappers dat maar een beperkt aantal van de watermoleculen kon bijdragen, maar al bij mijn eerste meetdag werd het duidelijk dat zo alle watermoleculen het NMR signaal vormen. Ook ben ik er ondertussen van overtuigd dat de viskeuze waterlagen rond glas en plexiglas een pak dunner zijn dan de rebel Pollack me had doen geloven. Hij spreekt altijd van 0.1 mm, en ik weet ondertussen dat ze smaller moeten zijn dan 0.02 mm en ik vermoed dat zelf deze bovengrens nog veel te optimistisch is.

IMG_2945Dit soort resultaten schudt je denken door elkaar. Ze tonen aan dat een aantal rebelse resultaten, hoe fascinerend en hoopvol ze ook mogen zijn, veel te optimistisch en veralgemenend worden ingevuld. Mijn basishypothese, water is een halfgeleider, wordt evenwel niet geraakt door deze resultaten. In tegendeel, de amorfe structuur van het water kan wel verklaren waarom alle watermoleculen moeten bijdragen. Daarnaast kon ik de dikke viskeuze waterlagen ter hoogte van oppervlakken alleen maar uit mijn model halen als ik een 'rebelse' waarde voor de dielektrische constante gebruikte (die 1000 maal groter is dan de conventionele waarde). Ik heb me te veel door de rebellen laten leiden, dit zal vermoedelijk het belangrijkste resultaat van deze reis worden. Maar door het wegvallen van enkele doodlopende wegen komen er nieuwe in het vizier. Dankzij de zoektocht van de voorbije maanden zijn mijn inzichten in de watereigenschappen enorm gegroeid, en ben ik van een aantal van mijn eigen misconcepten afgeraakt. Dit avontuur is nog lang niet gedaan.

IMG_2946Ondertussen staan we voor een nieuwe reis, deze keer naar het subtropische noorden van Australië. Morgen rijden we richting Queensland, naar het grote barrière rif en de tropische natuur toe. Schoonheid, tijd en water zullen alweer onze metgezellen zijn. Benieuwd of ze mijn geest verder kunnen verruimen...

 

Een reactie geven